poniedziałek, 14 listopada 2016

Hampi

Hampi to jedno z niewielu miejsc co do których byłem przekonany, że muszę tam zawitać. Sprawiły to opowieści zarówno przyjaciół jak i napotkanych po drodze podróżników o tym niesamowitym miejscu. Trudno pisać o Hampi nie dotykając historii tego miejsca. W miejscu tej małej wioski jeszcze w XVI wieku istniało jedno z największych i najpotężniejszych miast ówczesnego świata. Pozostałości tej niegdysiejszej potęgi porozrzucane są w formie różnego rodzaju ruin na przestrzeni kilkunastu/ kilkudziesięciu kilometrów. Ilość możliwych do zwiedzenia miejsc jest ogromna a wręcz wydaje się nieskończona. Włóczyłem się po okolicy tydzień i wiem, że zobaczyłem tylko mały ułamek pozostałości dawnej stolicy Widźajanagar.
Ale zacznijmy od początku. Do Hampi dostałem się z Pune moją wspaniałą Yamaszką FZ. Wyruszyłem rano i dotarłem wieczorem, lecz nie do samego Hampi tylko do największego miasta w pobliżu – Hosapete. Tu udało mi się znaleźć tani nocleg (150 rupii). Miałem problemy z motocyklem, dlatego też kolejny dzień postanowiłem poświęcić na ich rozwiązanie. Zajęło mi to w sumie dwa dni i kupę nerwów, lecz suma summarum mój Fazerek po wizycie w profesjonalnym warsztacie Yamahy działa wreszcie bez zarzutu. Jeśli chodzi o miejsce do spania to śmieszna historia, gdyż musiałem przekonać właściciela tego taniego hoteliku do tego, że biały gość może spać w takich warunkach. Na początku nie chciał mi bowiem dać tego pokoju zaklinając się, że nie ma wolnych miejsc dla mnie. W jego głowie po prostu się nie mieściło, że białego turystę może zadowolić tak prosta kwatera. Jestem jak pewnie doskonale wiecie bardzo mało wymagający. Własna łazienka łóżko, nad którym mogłem powiesić moskitierę, wiatrak i możliwość bezpiecznego pozostawienia swojego dobytku to było zdecydowanie więcej niż się spodziewałem otrzymać za 150rupi wchodząc do tego miejsca w nocy z ulicy.
Gdy znów mogłem liczyć na mój motorek ruszyłem pierwszy raz zobaczyć Hampi a tak właściwie jego główną świątynie Virupaksha. Tej nocy akurat była pełnia księżyca, która jest bardzo ważna dla bogobojnych hindusów a ta była do tego jeszcze wyjątkowa, gdyż księżyc był podobno największy w ostatnich kilkudziesięciu latach. Wielu pielgrzymów przyjechało specjalnie na tą noc do świątyni co w połączeniu z tłumami miejscowych dało atmosferę wyjątkowego święta, którego szczerze w ogóle się nie spodziewałem. Uczestniczenie, a w zasadzie podglądanie tego typu ceremonii bardzo mnie fascynuję, więc spędziłem w świątyni kilka godzin. Niesamowite było obserwować jak z czasem jak mijał wieczór i ubywało ludzi miejscowe małpy „polują” na wszystkie smaczne dary, które bogom przynieśli pielgrzymi, a wszystko to w scenerii ognia niezliczonej ilości lamp i świec. Wiem, że zdjęcia tego nie oddadzą, ale życie hinduskich świątyń po zmroku, szczególnie w noce takie jak ta, ma w sobie coś z magii, spirytualizmu. Nie wiem, jak to określić, ale zawsze łapie w nich taki jakiś klimat zadumy, refleksji i spokoju pomimo panującego dokoła rozgardiaszu. Szukam sobie miejsce by spokojnie przycupnąć i chłonąć tą niesamowitą energię.
Następnego dnia pożegnałem się z przemiłym właścicielem hoteliku wypłaciłem pieniądze w bankomacie (godzina w kolejce) i ruszyłem na drugi brzeg Hampi gdzie znalazłem fajny hostelik z widokiem na rzekę i świątynie za 200rupi. Była to świetna baza wypadowa by włóczyć się po okolicy. Posiadanie własnego środka transportu bardzo ułatwia przemieszczanie się po okolicy i obniża koszty, gdyż można stołować się w pobliskich wioskach, gdzie ceny posiłków są czasem 3 razy mniejsze niż w restauracjach i hostelach. Kryzys finansowy sprawił, że jeszcze większą uwagę zwracałem do rozsądnego gospodarowania gotówką co sprawiło, że w Hampi nie wydałem nic na wstępy. Będąc odpowiednio długo można zorientować się w który dzień można zobaczyć daną atrakcję za darmo i odpowiednio zaplanować zwiedzanie okolicy.
Hampii jego okolice to istny raj dla wspinaczy skałkowych. Jeśli ktoś uprawia ten sport odnajdzie tu wiele szkół prowadzonych przez fantastycznych ludzi jak i nieskończoną wręcz ilość tras dostosowaną do różnych progów umiejętności. Też troszkę po wdrapywałem się po okolicznych skałkach oczywiście samemu i nie miało to nic wspólnego z profesjonalnym wspinaniem, ale dało mi to wiele satysfakcji. Jednego dnia miałem kiepską przygodę, gdy jakimś cudem wypięły mi się kluczyki od motocykla i ześlizgnęły się w przepaść kilka metrów w dół. Odzyskanie ich zajęło mi parę godzin i była to dobra nauczka pokazująca jak przez głupotę i nieuwagę można wpaść w spore tarapaty.
Z ciężkim serduchem opuszczałem Hampi, gdyż bardzo przypadło mi do gustu to miejsce. Teraz w pełni rozumiem poznanego tam szkota, że potrafi spędzić tam po kilka miesięcy każdego roku. Niestety Hampi się zmienia, a szczególnie miejsca po drugiej stronie rzeki. Na moich oczach buldożery na rozkaz tutejszych władz i policji rozwaliły kilka hosteli i restauracji. Jeśli nie wiadomo o co chodzi to wiadomo, że chodzi o kasę. Właścicieli tych miejsc nie było stać na postępowanie sadowe. Hampi przyciąga coraz to większe rzeszę turystów a pieniądze te chcą przejąć w całości drogie hotele i resorty. W najbliższym czasie tutejsze władzę planują zabronić prowadzenia hotelików i restauracji w okolicach ruin. Szczerze mam nadzieje, że im się to nie uda, gdyż decyzja ta zabije to miejsce. Pozostało mi tylko cieszyć się, że miałem szczęście zwiedzać Hampi takim jakie jest ono jeszcze teraz.



















































































1 komentarz:

  1. A może by tak jebnąć wszystko i dołączyć do Mali?

    OdpowiedzUsuń